O LOLKU, KTÓRY ZOSTAŁ PAPIEŻEM

W związku z rokiem kanonizacji Ojca Świętego Jana Pawła II wydawnictwo Verbinum publikuje biografię Karola Wojtyły ukazującą jego dzieciństwo, młodość, drogę do kapłaństwa i na Stolicę Piotrową – przedstawioną w ciekawy i wzruszający sposób. Autor, używając barwnego, a jednocześnie prostego i zrozumiałego przez wszystkich języka, opisał postać, w której każdy odnajdzie osobę bliską, przyjaciela, a przy okazji pozna szczegóły z życia Papieża, które być może go zaskoczą.

Książka to cykl krótkich, przystępnych i wzruszających opowiadań, które autor umieścił w fabule literackiej. Przeznaczone głównie dla dzieci i młodzieży, są przepełnione głęboką, życiową mądrością. Ukazują ważne sprawy, a jednocześnie poruszają delikatne struny szlachetnych uczuć, skłaniając do głębokich przeżyć.

Szczególne, czułe zainteresowanie, święty Jan Paweł II okazywał dzieciom i młodzieży. Toteż książka uwypukla te aspekty postawy Papieża Polaka, a zarazem ukazuje wątki miłości odwzajemnione Ojcu Świętemu przez dzieci i młodzież.

Pozycja wzbogacona jest zdjęciami i ilustracjami Ojca Świętego, które z pewnością przykują wzrok młodych czytelników.

Oto jedna z krótkich opowieści z książki ojca Kazimierza Tomaszewicza SVD:

„Ksiądz profesor Karol Wojtyła dwa razy w miesiącu dojeżdżał z Krakowa do Lublina na KUL, z wykładami. Bywało, że w czasie sesji zimowej pociąg się spóźnił. Miał być egzamin. Studenci czekali, ale po dwóch godzinach rozeszli się. W sali został tylko jeden ksiądz student, którego przez cały semestr nie było na wykładach i nie znał księdza profesora. Profesor prosto z pociągu przyszedł pod salę egzaminacyjną. Ksiądz student, widząc młodego księdza, zawołał: „Stary, ty też na egzamin?”. „Też” – odpowiedział przybysz. Ksiądz student zaczął ubolewać, że profesor się spóźnia, a on tyle się uczył i chciałby dzisiaj koniecznie zdać. Ksiądz Karol Wojtyła przysiadł się i zaczęli rozmawiać na temat przerobionego materiału. „Stary. ale ty jesteś obkuty”. Bywałeś na wykładach? – spytał profesor. Ksiądz student tłumaczył się, że jakoś nie miał czasu, że profesor bardzo nudnie wykłada itd. Po godzinie profesor mówi: „Daj mi indeks, bo jestem Karol Wojtyła”. Student omal nie zemdlał. Wojtyła wpisał stopień, a potem radził, żeby w następnym semestrze sam przekonał się, jak on wykłada. Okazało się, że student dostał cztery plus, bo rzeczywiście posługując się cudzymi notatkami, dobrze się przygotował”.