KORONKA KU CZCI DUCHA ŚWIĘTEGO I JEGO SIEDMIU DARÓW

WSTĘP

Z Duchem Świętym w trzecie tysiąclecie

„Niech zstąpi Duch Twój!
Niech zstąpi Duch Twój!
I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”
Jan Paweł II, Warszawa 1979

Ojciec Święty Jan Paweł II w szczególny sposób czuł się wezwany, aby z mocą i entuzjazmem wprowadzać Kościół w trzecie tysiąclecie. Zachęcał wiernych, by nieustannie prosili Boga w modlitwie o niezbędne światło i pomoc, wzywał braci w biskupstwie i powierzone im wspólnoty kościelne, by otworzyły serca na natchnienia Ducha Świętego. Zapewniał, że w odpowiedzi na nasze modlitwy Duch Święty niewątpliwie poruszy umysły i serca, aby odnowić naszą wiarę, naszą gorliwość za angażowania w sprawy Kościoła, i pozwoli od kryć nam wieczną młodość wspólnoty chrześcijańskiej.

W pierwszych słowach wydanego na tę okazję listu „Tertio millennio adveniente” Ojciec Święty przypominał, że w misji Ducha Świętego Bóg nadal objawia siebie przez swe go Syna. Wcielenie Syna Bożego, Jego poczęcie i narodzenie dokonało się za sprawą Ducha Świętego (por. nr 1). Dlatego i Kościół nie może żyć i działać w inny sposób jak tylko w Duchu Świętym. To, co w „pełni czasów” stało się za sprawą Ducha Świętego, może tylko dzięki Niemu wyłonić się z pamięci Kościoła (...) dalej urzeczywistniać Królestwo Boże, działać ożywczo we wnętrzu człowieka (por. TMA 44,45).

Wspominając 50-lecie swego kapłaństwa, Ojciec Święty napisał książkę „Dar i tajemnica”, w której daje świadectwo o działaniu Ducha Świętego w swoim życiu. Przypominając naukę św. Tomasza z Akwinu, podkreślił znaczenie darów Ducha Świętego i zacytował słowa tego wielkiego teologa: „z pomocą darów Ducha Świętego cały duchowy organizm człowieka zostaje uwrażliwiony na światło Boże, na światło poznania, a także na na tchnienia miłości”. Dalej pisze: „Modlitwa o dary Ducha Świętego towarzyszyła mi od wczesnej młodości i w dalszym ciągu jestem jej wierny”.

Jak ważny był to rys pobożności w codziennej modlitwie Papieża, świadczył fakt, że o początkach swego nabożeństwa do Ducha Świętego wspominał również w książce „Przekroczyć próg nadziei”. „Pamiętam, że Ojciec dał mi kiedyś książeczkę do nabożeństwa, w której była modlitwa do Ducha Świętego. Powie dział mi, abym tę modlitwę codziennie odma wiał. Tak też staram się zawsze czynić. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, co znaczą słowa Chrystusa do Samarytanki o prawdziwych czcicielach Boga, to znaczy tych, którzy czczą Go w Duchu i Prawdzie”.

Przykład papieża Jana Pawła II kieruje nasze myśli w stronę Wieczernika, gdzie Kościół oczekuje, przyzywa i otrzymuje Ducha Pocieszyciela, którego misją jest bezpieczne przeprowadzenie Kościoła do królestwa Bożego. To Duch Święty gromadzi ludzi z wszystkich narodów i wszystkich języków w jedną wspólnotę wierzących. Ta Jego misja trwa nieustannie. Od człowieka oczekuje jedynie ufnego otwarcia się i przyjęcia swoich na tchnień. Duch Święty szanuje naszą wolność i działa, gdy Go wzywamy z ufnością i czcimy z miłością. Daje wzrost wszelkiemu dobru, które zostało zapoczątkowane przez człowieka w posłuszeństwie Jego natchnieniom oraz wyproszone w modlitwie.

Jednym ze sposobów duchowego wzrastania i oddawania chwały Bogu jest wielbienie i przyzywanie Ducha Świętego za pomocą koronki ku Jego czci. Modlitwą tą uwielbia my Trzecią Osobę Trójcy Przenajświętszej, upraszamy Jej aktywną obecność w naszym życiu osobistym, rodzinnym i wspólnotowym. Jest to prosta modlitwa. Łatwo się jej nauczyć i z jej pomocą zwracać się do Ducha Świętego w każdej chwili.

W obecnych czasach, gdy świat coraz bardziej staje się globalną wioską, ale różnice kulturowe i religijne są nadal istotne, to na nas, czcicielach Ducha Świętego, ciąży szczególna odpowiedzialność za modlitwę o jedność i braterstwo całej rodziny ludzkiej.

Na końcu książeczki zamieszczamy świadectwa siedmiu osób, które odmawianiu koronki zawdzięczają wiele łask i pomocy w konkretnych sprawach. Ta forma wielbienia Du cha Świętego znajduje żywy oddźwięk zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci. Często wierni dowiadują się o niej podczas rekolekcji parafialnych i odtąd chętnie z niej korzystają. Można dodać, że koronka ta jest znana w Polsce przynajmniej pięćdziesięciu tysiącom wiernych dzięki rozprowadzeniu pocztówek, obrazków i broszur z jej tekstem.

Obecne wydanie jest już trzecim. Poza tym została już prze tłumaczona na trzy języki: angielski, niemiecki i francuski. Właśnie w formie pocztówki dotarła do tych obszarów językowych w Europie, Ameryce Północnej (Kanada i USA) i niektórych krajach Azji (m.in. Indie, Filipiny, Indonezja, Nowa Gwinea). Niektórzy misjonarze werbiści zaszczepiają zwyczaj odmawiania koronki również w Afryce (Madagaskar i Ghana), a także w Ameryce Południowej (Argentyna i Chile).

Odmawiając koronkę pamiętajmy, że najważniejszą sprawą jest zwrócenie się szczerym sercem do Ducha Świętego, codzienne uwielbianie Go i częste przyzywanie Jego pomocy. Koronka jest jednym z wielu sposobów modlitwy, ale przez swą zwięzłość i prostotę jest bardzo pomocna w rozwijaniu nabożeństwa do Ducha Świętego.

Ufamy, że dzięki jej odmawianiu pogłębi się zrozumienie, kim jest Duch Święty w naszym życiu, oraz wzrośnie pragnienie modlitwy u tych, którzy się nie modlą. W ten sposób sprawimy, że trzecie milenium stanie się „Nową Pięćdziesiątnicą”.

Łaska wam i pokój od Tego,
Który jest i Który był i Który przychodzi
i od Siedmiu Duchów,
które są przed jego tronem (Ap 1,4).